Ik ben een redelijk bewuste eter. Veel vegetarisch, biologisch, naar de markt en vooral lekker dingen zelf maken in plaats van het kant en klaar uit de supermarkt halen. Nou ja… ik ben natuurlijk ook geen heilige. Sinds kort heeft de term stadslandbouw me gegrepen. Je kunt jezelf nog meer los maken van de supermarkt. Ik had altijd al potten met kruiden en tomatenplantjes, maar ik heb sinds kort een kiemkasje gekocht en toen zag ik in het tuincentrum (waar ik dus nog wel aan verslaafd ben) deze zakjes met kiemgroenten. Stop een eetlepel met zaadjes in een potje en een week later kun je oogsten. Krankzinnige groeisnelheid. En ik heb ze niet eens water gegeven. ‘s Winters kun je sowieso meer verbouwen dan je denkt. Sla schijnt het goed te doen in de winter… Dus we zullen zien.

Oké, deze orchidee is niet echt van eigen bodem. Ik heb hem een paar jaar geleden gekregen van Sinterklaas. Hij bloeide heel mooi, totdat hij niet meer wilde bloeien. Sindsdien stond hij nutteloos in een potje, terwijl ik hem probeerde te pamperen met gesteriliseerd water en pokon. Dat werkte dus niet. En toen zei een vriendin: “Zet hem eens in de vensterbank”. Ik had het helemaal gehad, dus smeet ik het ding in de vensterbank. Eigenlijk stopte ik ook met water geven, vergat hem gewoon. En nu na een jaar of drie is hij dus niet dood, maar gaat weer bloeien. Hoera.

Al met al dus een hoop gedoe. Ongeveer net zoveel gedoe als iets “from scratch” laten groeien. Dus toch wel een beetje van eigen bodem. Stadslandbouw gaat misschien dan weer te ver, maar… Ik heb me zo vaak afgevraagd waarom er toch op die labels van vooral orchideeën staat, dat je ze niet mag opeten. Bestemd voor decoratie, niet voor consumptie. Dat vraagt er toch om die bloemen meteen in je mond te stoppen. Mijn fantasie slaat meteen op hol door alle landen de revue te laten passeren waarvan ik denk dat men er orchideeën eet. Maar als puntje bij paaltje komt, durf ik eigenlijk toch niet…